Jak uporządkować proces między dealerem, leasingodawcą, ubezpieczycielem i klientem

0
555

Piątek, godz. 16.00. Nowy samochód właśnie zarejestrowano, do końca pracy została godzina. Handlowiec prosi o polisę, ale dział ubezpieczeń dopiero dowiaduje się o sprawie. Nie rozpoznano potrzeb klienta, nie uzgodniono ochrony, klient nie wybrał oferty. Telefon milczy. A jeśli odbiera, mówi: „Stoję po kolana w Bałtyku. Porównam propozycje w weekend”. Ma prawo. To dealer potrzebuje jego decyzji natychmiast.

Polisy nie przygotowuje się wyłącznie na podstawie danych pojazdu i kontrahenta. Dealer działający jako agent ubezpieczeniowy ma obowiązek określić wymagania i potrzeby klienta oraz zaproponować umowę zgodną z tymi wymaganiami i potrzebami. Trzeba zebrać informacje, przedstawić ochronę i zostawić klientowi czas na rozważenie oferty. Tych czynności nie można pominąć dlatego, że pojazd już zarejestrowano.

Piątkowy telefon ujawnia problem, który powstał wcześniej. W harmonogramie znalazł się termin rejestracji, ale zabrakło miejsca na działania, od których zależy możliwość ubezpieczenia samochodu. Rejestracja przebiegła zgodnie z planem, choć zabrakło ustaleń, które powinny ją poprzedzać.

Cztery perspektywy jednej transakcji

Specyfika dealerstwa polega na skupieniu w jednym procesie kilku różnych porządków: sprzedaży samochodu, warunków finansowania, obowiązków dystrybucji ubezpieczeń oraz organizacji rejestracji i wydania. Dla klienta składają się one na jeden zakup. Dealer musi przełożyć wymagania odrębnych podmiotów na spójny przebieg tej transakcji, choć nie decyduje samodzielnie o wszystkich jej elementach.

Klient oczekuje ochrony dopasowanej do sposobu użytkowania auta. Leasingodawca jako właściciel określa wymagania dotyczące zabezpieczenia majątku. Ubezpieczyciel wyznacza warunki przyjęcia ryzyka, zakres ochrony i wyłączenia. Dealer sprzedaje samochód, pośredniczy w finansowaniu i ubezpieczeniu, a jednocześnie organizuje rejestrację oraz wydanie.

Spełnienie wymagań finansującego nie oznacza, że polisa odpowiada potrzebom klienta. Oczekiwaną przez niego ochronę trzeba również zestawić z warunkami ubezpieczyciela. Wymagany zakres AC nie rozstrzyga choćby o tym, jakiej pomocy klient będzie potrzebował podczas zagranicznych wyjazdów ani czy warunki samochodu zastępczego odpowiadają sposobowi korzystania z auta. Nazwa pakietu i wysokość składki nie wystarczą do uzgodnienia tych kwestii

Także ubezpieczyciel ma w tym procesie obowiązki. Powinien nadzorować wykonywanie przez delaera-agenta analizy wymagań i potrzeb oraz jej dokumentowanie. Z dokumentacji musi wynikać, jakie informacje uzyskano od klienta i dlaczego zaproponowana umowa odpowiada jego potrzebom. Samo oświadczenie o przeprowadzeniu APK nie zastępuje tej pracy.

W opisywanym procesie ustalenia dotyczące ochrony powinny być zakończone przed rejestracją, aby po otrzymaniu danych rejestracyjnych można było wystawić uzgodnioną polisę. Dla nowego samochodu co do zasady umowę obowiązkowego OC należy zawrzeć najpóźniej w dniu rejestracji. Odrębną kwestią są wymagania finansującego dotyczące pozostałej ochrony oraz dokumentów potrzebnych do uruchomienia finansowania. Ich szczegółowy zakres wynika z warunków konkretnej umowy i przyjętego modelu współpracy.

Domino z opóźnionym skutkiem

Ta sekwencja jest bardziej podatna na efekt domina, niż sugerowałaby rutyna codziennej sprzedaży. Brak sygnału do działu ubezpieczeń początkowo nie przeszkadza w realizacji kolejnych zadań. Samochód trafia do rejestracji, zbliża się termin odbioru. Dopiero konieczność wystawienia polisy ujawnia, że zabrakło wcześniejszych ustaleń.

Wtedy jedno pominięcie powoduje konsekwencje u wszystkich: właściciel zostaje z ryzykiem braku ochrony, agent z obowiązkami, których nie może rzetelnie wykonać bez udziału klienta, a klient z oczekiwaniem natychmiastowej decyzji. Ubezpieczyciel nadal wymaga prawidłowo przeprowadzonej i udokumentowanej APK, a dealer musi opanować skutki całej sytuacji.

W salonie łatwo zobaczyć postęp transakcji: podpisaną umowę, potwierdzenie rejestracji, samochód przygotowany do wydania. Trudniej dostrzec znaczenie rozmowy, która jeszcze się nie odbyła. Kolejne wykonane zadania mogą więc budować przekonanie, że wszystko przebiega prawidłowo, choć jeden z warunków zakończenia transakcji pozostaje niespełniony.

Dealer może zaplanować rejestrację i pracę swojego zespołu. Nie może równie swobodnie zaplanować dostępności klienta ani czasu potrzebnego mu na wybór ochrony. Jeśli harmonogram tego nie uwzględnia, jego wykonanie zaczyna zależeć od tego, czy klient zgodzi się podjąć decyzję dokładnie wtedy, gdy potrzebuje jej salon.

Sygnał i potwierdzenie

Dlatego po stronie dealera potrzebne są dwa powiązane punkty kontrolne. Pierwszy to sygnał handlowca uruchamiający pracę działu ubezpieczeń. Może nim być mail, wpis w CRM, plan wydań lub automatyczne powiadomienie. Forma ma znaczenie o tyle, o ile informacja rzeczywiście dociera z wyprzedzeniem pozwalającym przeprowadzić APK, przedstawić ofertę i uzgodnić wybór klienta.

Drugi to potwierdzenie gotowości do rejestracji: ustalenia dotyczące ochrony zostały zakończone i można przygotować wystawienie polisy. Osoba kierująca pojazd do rejestracji musi mieć dostęp do tego potwierdzenia. Samo przekazanie danych do działu ubezpieczeń oznacza rozpoczęcie pracy, a nie gotowość do wykonania kolejnego kroku.

Te dwa punkty wyznaczają miejsce na pracę działu ubezpieczeń i decyzję klienta. Bez nich łatwo pomylić gotowość samochodu do rejestracji z gotowością całej transakcji do tego kroku.

Każdy uczestnik zachowuje własne obowiązki, ale skutki ich pominięcia przekraczają granice działów i firm. Dlatego odpowiedzialność dealera za przebieg transakcji obejmuje również zależności między zadaniami. To właśnie w nich zaczyna się opisany efekt domina.

W piątek o 16.00 można jeszcze wystawić polisę. Nie można zagwarantować, że klient odbierze telefon i w godzinę podejmie decyzję, na którą wcześniej nie dano mu czasu.

Ewa Łazowska
koordynatorka działu finansowania i ubezpieczeń w Auto Group Polska (VW i Škoda)