Dyrektywa w sprawie naprawy i restrukturyzacji ubezpieczeń (IRRD) ma wejść w życie 30 stycznia 2027 r., pozostawiając firmom i organom nadzoru zaledwie rok na przygotowanie się. Nadal brakuje jednak jasności co do podstawowych aspektów regulacji, w tym tego, które firmy będą objęte wymogami, jaka będzie definicja funkcji krytycznych oraz kto i w jaki sposób będzie za to płacił – poinformowało Insurance Europe.
W obliczu tak wielu nierozstrzygniętych kwestii organizacja stwierdziła, że utrzymywanie daty wdrożenia aktu na 30 stycznia 2027 r. „jest nieodpowiedzialne ze strony Komisji Europejskiej. Kontynuowanie obecnych propozycji grozi również wprowadzeniem nadmiernie szczegółowych, uciążliwych i w dużej mierze zbędnych ram, wykraczających poza normy międzynarodowe”. Zdaniem federacji wspomniana nadmierność postawi europejski sektor ubezpieczeń i reasekuracji w niekorzystnej sytuacji konkurencyjnej w stosunku do innych globalnych graczy.
10 postulatów
W związku z tym Insurance Europe zaapelowało o podjęcie inicjatywy mającej na celu wstrzymanie działań związanych z IRRD. Chce również, aby Komisja przeprowadziła kompleksową, opartą na dowodach ocenę skutków działań, które są rzeczywiście konieczne do ochrony posiadaczy polis i beneficjentów oraz zachowania stabilności finansowej w Europie, wykraczającą poza obecne zabezpieczenia.
Insurance Europe wskazała dziesięć praktycznych środków mających na celu uproszczenie i udoskonalenie dyrektywy:
- Przesunięcie harmonogramu i wprowadzenie wymagań etapowych: umożliwiając iteracyjne, wspólne wdrażanie i eliminując konflikt z wdrażaniem przeglądu Solvency II.
- Ograniczenie obowiązkowego raportowania: dwadzieścia proponowanych obecnie obowiązkowych szablonów raportowania jest zdaniem organizacji zbyt rozbudowanych i uciążliwych.
- Wyjaśnienie i ograniczenie zakresu funkcji krytycznych: definicja funkcji krytycznych podana przez EIOPA jest tak szeroka, że niemal wszystkie funkcje ubezpieczyciela mogą mieścić się w jej zakresie.
- Zapewnienie zakresu opartego na ryzyku: podejście oparte na ryzyku jest zgodne z międzynarodowymi standardami i spójne z podejściem stosowanym w innych jurysdykcjach.
- Usprawnienie planów odzyskiwania: planowanie odzyskiwania musi być proporcjonalne do rozwiązywanych ryzyk i uwzględniać istniejące zabezpieczenia dyrektywy Solvency II.
- Uproszczenie oceny wykonalności: bardziej elastyczny i proporcjonalny proces zapobiega ryzyku, że ocena stanie się ćwiczeniem polegającym na odhaczaniu kolejnych pól.
- Minimalna ingerencja w normalny tok działalności: prawo pierwokupu służące usuwaniu przeszkód powinno być wykorzystywane wyłącznie w nadzwyczajnych okolicznościach.
- Maksymalne wykorzystanie istniejących procesów: kompleksowe procesy zarządzania ryzykiem i monitorowania wymagane na mocy dyrektywy Solvency II powinny być wykorzystywane w jak największym stopniu podczas wdrażania dyrektywy IRRD.
- Przeprowadzenie pełnej analizy kosztów i korzyści: należy określić ilościowo wpływ znacznych obciążeń administracyjnych, jakie niesie ze sobą IRRD, i porównać go z oczekiwanymi korzyściami.
- Zadbanie o odpowiednie traktowanie reasekuracji: reasekuracja jest dla ubezpieczycieli istotnym narzędziem ograniczania ryzyka, a dyrektywa IRRD nie powinna utrudniać jej stosowania.
– Potrzebne jest zatrzymanie biegu czasu dla IRRD, aby umożliwić uproszczenie i racjonalizację jej wymogów. Branża ubezpieczeniowa dostrzega potrzebę dobrego przygotowania na wystąpienie trudnej sytuacji finansowej, ale nie powinno to wiązać się z nieuzasadnionymi obciążeniami dla ubezpieczycieli i wzrostem kosztów dla konsumentów – powiedział Angus Scorgie, dyrektor ds. Regulacji Ostrożnościowych i Spraw Międzynarodowych Insurance Europe. – Nasze propozycje zmian to zestaw praktycznych rekomendacji, które mają zapewnić, że IRRD będzie realizować swoje cele w sposób pragmatyczny i proporcjonalny.
(AM, źródło: Insurance Europe)
