Drzwi
poniedziałek, 08 sierpnia 2016 08:38

Przed przyjazdem do Polski papieża Franciszka czułam się jak ubezpieczeniowa grzesznica. Drzwi do mojego mieszkania były stare. Prawie jak świat. Zamków zamontowano w nich przez plus minus 40 lat sześć, ale używaliśmy tylko jednego – najgorszego. „Włamią się – mój ubezpieczyciel mi tego nie uzna” – gnębiłam się, będąc w pełni uświadomiona, ale drzwi stały, strzegąc mojego domowego ogniska, jak stały. Aż tu nagle...

Aż tu nagle przeczytałam w skrytce pocztowej kartkę, że mój administrator poleca firmę, która będzie wymieniała drzwi i okna na Nowym Świecie. Ceny producenta. I to był ten właśnie impuls, jak Znak: zrobię to, co już dawno powinnam, nie przepłacę, administracja sprawdza się i dba o nasz budynek od lat, i jej ufam. Zadzwoniłam.

Odebrał miły pan, który błyskawicznie umówił się ze mną na rozmowę, ogląd drzwi, pomiary. Szło jak z płatka. Równie miło było podczas wizyty miłego pana. Uśmiechnięty, nienarzucający się, ale kompetentny, opowiedział o firmie spod Wrocławia, której jest przedstawicielem. Wyjaśniłam, że chciałabym montaż po południu, by nie obarczać nadzorem męża, mocno zaawansowanego wiekiem. – Oczywiście! – błysnął zębami mój rozmówca. Termin montażu miał być za mniej więcej 2 tygodnie. Zadatek miły pan wsunął do portfela.

Nie minęło jednak kilka dni, jak pan dzwoni i mówi, że może znacznie przyspieszyć montaż, bo.... – tu nastąpiło wyjaśnienie o klientce, której coś nagle ważnego wypadło i zwolnił się termin. Była umówiona na rano. To „rano” wcale mi nie pasowało, ale zracjonalizowałam wszystko: wszak będę miała bezpieczne drzwi z centralnym zamkiem szybciej. Niech będzie.

W dniu montażu koło południa, gdy dzielnie walczyłam w redakcji z kolejnym wydaniem „Gazety Ubezpieczeniowej”, zadzwonił mąż z informacją, że fachowcy przyszli, zdjęli stare drzwi, ale potem je włożyli z powrotem, bo te nowe nie pasowały, były za szerokie.

Wzięłam trzy głębokie wdechy i wykonałam telefon do miłego pana akwizytora. Przepraszał i przepraszał: za pomyłkę, brak koordynacji i wszystkie w ogóle grzechy świata. Uspokoiłam się na tyle, by z kalendarzem w ręku ustalić następny termin montażu dobrych drzwi. Po południu upalnego dnia przyszedł do mnie pan fachowiec (trzecie piętro bez windy, wiadomo – Nowy Świat) i zziajany spytał, gdzie tu mogą zaparkować. – To wasz akwizytor nie wytłumaczył, co i jak? – spytałam zdziwiona, wszak firma miała wymieniać okna i drzwi na moim Nowym Świecie już od jakiegoś czasu i powinna wiedzieć, gdzie stanąć. No, ale nie wiedzieli. Wytłumaczyłam.

Dużo było narzekania, na odległość, na schody, na upał. Czułam się jak za komuny z fachowcami, co to „wężykiem, wężykiem”... No, ale po trzech intensywnych godzinach było z głowy. Poprosiłam tylko na pożegnanie starych, wysłużonych drzwi o odkręcenie mosiężnej wizytówki z napisem „Odrowąż Wysoccy” – jeszcze przedwojennej, przymocowanej na drzwiach domu, z którym rozprawiła się II wojna światowa, a najbardziej powstanie...

Nasza radość trwała całe 2 dni, po których gałka od zamykania drzwi od wewnątrz została w ręku mojego męża Adama (tego z Odrowążów). Zadzwoniłam z interwencją do pana akwizytora. Powiedział, że natychmiast zgłosi to w firmie. Na moją prośbę podał też adres mailowy pani księgowej, która miała wystawić fakturę.

Minął prawie miesiąc. Faktury jak nie było, tak nie ma. Ekipa naprawcza nie zgłosiła się. Gałkę naprawił mi nożyczkami do paznokci pan Stefan, nasz redakcyjny konserwator sieci komputerowej, a gdy znowu odpadła (przestrzegał, że nożyczki są narzędziem niedoskonałym w tej konkretnej sprawie  ), przyniósł z domu malusieńki śrubokręt i zostawił mi go z instrukcją: gdzie wkładać, jak kręcić. Na razie się trzyma.

W chwili większej złości zadzwoniłam z pretensjami do administracji. Opowiedziałam co i jak i zadałam retoryczne pytanie: jak można polecać  taką  firmę. – Jakie polecenie? – zdziwiła się moja administratorka. – Myśmy nikogo nie polecali!

Papież Franciszek kazał otworzyć szeroko drzwi naszych serc i być miłosiernym. Posłucham Franciszka i miłosiernie nie podam nazwy i adresu tej firmy. Powiem tylko, że jej siedziba mieści się w pięknej, starej, podwrocławskiej Oleśnicy.
dr Bożena M. Dołęgowska-Wysocka

 

PZU Życie: Roman Pałac nowym prezesem zarządu

26 kwietnia rada nadzorcza PZU Życie podjęła jednogłośnie uchwałę powołującą Romana Pałaca na stanowisko prezesa zarządu spółki. Dotychczas pełnił...


czytaj dalej

Ubezpieczenia Pocztowe: Zbigniew Pusz zatwierdzony na stanowisku prezesa

25 kwietnia Komisja Nadzoru Finansowego jednogłośnie wyraziła zgodę na powołanie Zbigniewa Pusza na stanowisko prezesa zarządu Pocztowego...


czytaj dalej

Aviva: Udziały w joint venture w Wietnamie

Brytyjska Aviva nabyła od banku VietinBank wszystkie należące do niego 50% udziałów w firmie ubezpieczeń na życie będącej joint venture VietinBank...


czytaj dalej

Chiny: Nadzór nad kontrolą ryzyka

Chiński regulator ubezpieczeniowy zapowiedział, że usprawni nadzór nad firmami ubezpieczeniowymi, aby mieć pewność, że stosują się do wymogu...


czytaj dalej

Rynek ubezpieczeń: Towarzystwa oczekują znaczącego wzrostu zysku

Minimalny spadek przypisu składki, głównie dzięki wyhamowaniu spadku sprzedaży w sektorze życiowym, oraz wyraźny wzrost wyniku finansowego za...


czytaj dalej

KUKE: Porozumienie o współpracy z chińską agencją kredytów eksportowych

Korporacja Ubezpieczeń Kredytów Eksportowych i China Export & Credit Insurance Corporaction (Sinosure), największa ECA (Export Credit Agency) na...


czytaj dalej

Sprzedaż



 

Adres redakcji

ul. Bracka 3 lok. 4
00-501 Warszawa
tel. (22) 628 26 31

email redakcja@gu.com.pl

Partnerzy